Als we boodschappen gaan doen is er op een nabij gelegen plein basketbal te zien. Dat je eerst met ons mee moet boodschappen doen vind je helemaal niets, maar je doet wel goed je best. Papa mag alleen de boodschappen in de auto pakken, je wilt direct door naar de basketbal. Je moet toch even wachten, dan gaan we met z’n drietjes. Tennis trekt als eerste jouw aandacht, maar dat laat je al gauw voor wat het is, op naar de basketbal! De jongens die er staan laten jou ook meedoen en als je een paar keer de bal richting de basket hebt gegooid, gooi je ook nog een paar ballen door de ring. Het applaus neem je dankbaar in ontvangst. Je vind het geweldig en weet niet van ophouden en bent niet van plan om mee te gaan naar huis, wij kunnen wel gaan jij blijft! Tja, dat gaat niet gebeuren en de jongens helpen je om nog even te blijven, als ik zeg “laatste keer” gooien ze jou gewoon de bal weer toe en delf ik het onderspit. Op een later moment hoor ik ook dat ze vaker een jongetje met Downsyndroom bij de training hebben en hadden de grootste lol dat jij er nu even was tijdens het kennismaken met de sport. Jongens bedankt, het was voor Tamara onvergetelijk, dit blijft haar nog heel lang bij.

Comments are closed here.