22 Aug, 2013

Gehoortest

De schoolvakantie is voorbij en het gewone leven is weer begonnen, je gaat weer naar school. Ik probeer je zoveel mogelijk te stimuleren om zelf dingen te doen zoals aankleden, tandenpoetsen, je moet het toch een keer gaan doen en het gaat nu een paar dagen heel aardig en ik ben zeker niet ontevreden. Dan wordt je toch overmoedig want ik hoopte dat je je ook voorbeeldig zou gedragen bij het audiologisch centrum voor de gehoortest. Nou dat was een illusie. Je had geen zin om mee te werken en je liet dat ook weten. Je moest wachten op de pieptoon en moest dan middels het verplaatsen van een blokje laten weten dat je het piepje gehoord had. Je moest alleen wel wachten met het pakken van het blokje totdat je ook echt het piepje had gehoord en daar had je geen zin in, je vertelde dit ook. Hoe vaker je het woord wachten te horen kreeg hoe dwarser je werd en uiteindelijk was niet met zekerheid te zeggen of de testresultaten wel juist waren. Het nazeggen van woorden ging aanzienlijk beter, dat was wel leuk maar na een flink aantal woorden had je het weer gehad, ging achterste voren op de stoel zitten maar je bleef nog woorden nazeggen, om vervolgens weer rechtop te gaan zitten en toen begonnen je ogen te twinkelen, oppassen dus. Met een snelle uithaal heb je de apparatuur uitgezet. Meisje, meisje, je maakt het jezelf erg moeilijk. We hebben wel de indruk dat je erg moe bent en dat is niet verwonderlijk met een eerste schoolweek. Uiteindelijk mag je de kamer verlaten en naar papa lopen die in de wachtruimte zit. Ik word bijgepraat over de resultaten. Uiteindelijk blijkt het gehoor op het niveau te zitten van vorig jaar en hoeven we geen actie te ondernemen.

Als ik terugloop naar de wachtruimte zie ik jou niet, jouw papa wel. Je was aan het spelen en in een oogwenk was je weg. Alles in rep en roer als ze horen dat je echt wel zelf deuren kunt openen, goed trap kunt lopen en ook weet hoe liften werken. Je bent ondernemend en watervlug, ik vraag bij de uitgang of ze je hebben gezien, nee, gelukkig dan ben je in het gebouw. Er wordt door meerdere mensen naar je uitgekeken en gelukkig ben je snel gevonden in een heel ander gedeelte van het gebouw. Jouw reactie: “Ik was papa kwijt en ben hem gaan zoeken met de lift”. Ja, ja, dat zal, papa kwijt zijn. Je was een uur getest en dat was erg veel voor je, ik weet dat je je dan wilt afreageren, maar meld het de volgende keer even Tamara, dan hebben we minder zorgen. Ook thuis merken we aan jouw gedrag dat je moe bent en het is dan ook vroeg bedtijd voor je.

 

Comments are closed here.