30 Sep, 2005

Welkom thuis

We krijgen een telefoontje van het ziekenhuis, we moeten toch de pomp van het bedrijf uit Tiel gebruiken, orders van de zorgverzekeraar. Tevens geven ze aan dat ze een nieuwe sonde hebben ingebracht, één die 6 weken kan blijven zitten. Aangezien dit een kostbare sonde is wordt ons verzocht om een sonde uit het pakket te halen en die mee te nemen naar het ziekenhuis. Wij leggen de sonde vast klaar en zijn heel even de kamer uit. Het is echter lang genoeg voor onze labrador om dit van tafel te pakken en er lekker op te gaan kauwen. De sonde is nog wel in tact, maar niet meer steriel, het geheel is nu wel onbruikbaar. Volgens de verpleging zul je thuis niet zo stil blijven als dat je op het ziekenhuis was. Je huilde bijna nooit. Rond de datum dat je eigenlijk geboren had moeten worden kunnen we verwachten dat je meer geluid maakt. Wij wachten af. Nadat wij het ontslaggesprek hebben gehad op het ziekenhuis en wij de verpleging een enorme zak drop hebben gegeven, mocht je met ons mee naar huis. Je was bij hun in zeer goede handen, maar we hebben jou toch het liefste thuis. Het kleinste jasje dat wij in huis hadden was maat 62! Je verzuipt erin (je hebt romper 44 en kleertjes maat 50), maar met een beetje omvouwen lig je wel lekker ingepakt in je maxi-cosi. Bij thuiskomst staat een auto van het bedrijf uit Tiel al voor ons huis te wachten. We krijgen een duidelijke instructie en kunnen je even later voor het eerst thuis sondevoeding geven. Je bent goed verkouden en bij ieder ademteug beweegt je sonde en als ik je ‘€™s middags heel even niet in het zicht heb, trek je de sonde er een flink eind uit. Het transmuraal team komt en brengt de sonde opnieuw in. Wij hadden ons voorgenomen om buiten de directe familie om, niemand te vertellen dat je thuis kwam. Even rust en lekker met ons drietjes zijn, helaas gaat de hele dag de telefoon. Het transmuraal team heeft ze ziekenhuis pomp weer meegenomen en hier wordt nu druk over gebeld. Ik ben het zat, heel erg zat.

 

Comments are closed here.